ARIYAJUNG

นานานา คัมม่อน คัมม่อน คัมม่อน ไอค์ไลอิท ไลค์อิท คัมม่อน คัมม่อน คัมม่อน~*

โทรศัพท์มือถือเครื่องสีดำมันเงาสั่นถี่ตามจังหวะเสียงเพลงเรียกเข้า ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เสียงก็ยิ่งดังมากเท่านั้น เรียกความรำคาญให้เจ้าของมือถือที่กำลังหลับสบายได้เป็นอย่างมาก

 มือเรียวเอื้อมหยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยหัวเตียง ก่อนจะกดรับสายด้วยอารมณ์ขุ่นมัว และเสียงมึนงง

“  ฮัลโหล …”

[ ยูจีนโว้ยยยยยยยย ]

เสียงดังถึงเจ็ดบ้านแปดบ้าน โผล่งชื่อเจ้าจองมือถือออกมาทันทีหลังจากทักทายไปไม่ทันขาดคำ และคงเป็นใครไม่ได้นอกจากหนุ่มคนรัก คิริเอ

“ …ครับ?” เหมือนถูกปลุกจนตื่นเต็มตา ยูจีนลุกขึ้นนั่งอยู่บนเตียง ผมสีดำที่ฟูปรกหน้ารกตา ก็ถูกทัดหูชั่วคราวไว้เพื่อสะดวกแก่การมองเห็น

[ วันนี้ฉันเบื่อว่ะ ] เสียงเซ็งๆของอีกฝั่งของโทรศัพท์ทำให้ยูจีนเริ่มแปลกใจ

“ ..เอ่อ ..ไม่ได้กำลังคิดอะไรแปลกๆอยู่ใช่มั้ยครับ..? “

[ เปล่าเลยว่ะ ]

ทันทีที่ได้ยินคำตอบ ยูจีนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะล้มตัวนอนลงกับเตียง

“ งั้นหรอครับ..”

[ อืม มันไม่แปลกหรอกนะ ก็แค่… ]

ปัง !!

เสียงประตูห้องนอนบานใหญ่ ร่วงลงกระแทกกับพื้นเสียงดังลั่น ทำเอายูจีนที่นอนอยู่ สะดุ้งลุกขึ้นนั่งอย่างตกใจ มองร่างสูงยิ้มแป้นที่ยังคุยกันผ่านโทรศัพท์เมื่อชั่วครู่ เดินล่วงเข้าผ่านอดีตประตูเข้ามาพร้อมกล่องลังใบใหญ่ ..ที่ข้างในเต็มไปด้วยสิ่งของไม่ต้องประสงค์มากมาย

“ อยากลองของเล่นใหม่เท่านั้นแหละโว้ยยย” 

นิตยสารเล่มหนาเล่มหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ ตัวปกนั้นเต็มไปด้วยสีสันสดใสของอาหารจานหลักที่น่ารับประทานจนเกินไป  ทำให้เจ้าของนิตยสารเล่มนั้นได้แต่นั่งมองด้วยสายตาละห้อยเงียบๆคนเดียว

 “ ยูจีนนนนนน” เสียงแจ๋นของเด็กหญิงตัวกระเปี๊ยก วิ่งมาหาอีกคนที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จามานานหลายนาที ตาแป๋วๆนั่นได้แต่มองจ้องอีกคนอย่างสงสัย

“ยูจีน ยูจีนทำอะไรหรอออ ?” ประโยคคำถามของ หมวยน้อย ที่ลากยานเหมือนปกติ ได้แต่ถามไถ่ตามประสาเด็กอยากรู้อยากเห็น

“.. ผม อยากกินครับ” ว่าแล้วนิ้วเรียวๆก็จิ้มปกนิตยสารพลางเม้มปากทำเสียงจั๊บๆ

“ เหหหห มันคืออะไรงั้นหรออ อร่อยมั้ยย?” สาวน้อยได้แต่งุนงงกับอาหารที่ดูหน้าตาต่างจากที่เคยเห็น

“  มันแพงน่ะครับ ถ้าแพงก็น่าจะอร่อย “

“ยูจีนหิวหรออ? ถ้าหิว หมวยน้อยมีอันนี้ล่า “ มือป้อมๆ เปิดกระเป๋าเป้รูปหมีน้อยก่อนจะล้วงเอาถ้วยขนาดเหมาะมือออกมาสองถ้วย แล้วยื่นให้อีกคน

“ โจ๊กคัพ ? “ หยิบมาดูพลางทำหน้าเบื่อๆ อีกแล้วงั้นหรอ

“ ช่ายยย ยูจีนกินกับหมวยน้อยน้า “ เด็กหญิงยิ้มหน้าแป้น วิ่งเข้าครัวไปตามหากระติกน้ำร้อน ยูจีนมองถ้วยโจ๊กคัพหมูสับก่อนจะลุกตามไปช่วยเติมน้ำร้อนเพื่อรับประทาน

“ หวาวว ยูจีนน ดูสิๆ “ เจ้าของเสียงแสบหูปีนไปนั่งบนโต๊ะ ชูช้อนรูปกระต่ายน้อย โบกไปมา ก่อนจะตักโจ๊กคำหนึ่งขึ้นมาเป่าฟู่ๆหวังให้หายร้อน

“ ระวังร้อนนะครับ “ ยูจีนเลื่อนเก้าอี้มานั่งกับหมวยน้อย ค่อยๆตักโจ๊กหมูสับขึ้นมาชิมคำหนึ่ง

“ อร่อยจังงง เนอะยูจีนน “ หมวยน้อยได้แต่หัวเราะร่า กินโจ๊กคัพไปเรื่อยๆ เปื้อนหน้าเปื้อนตาไปตามความซุกซนของเจ้าตัว

“ … ครับ” ยูจีนได้แต่มองโจ๊กคัพของตัวเอง ความคิดที่ไม่อยากจะยอมรับก็ได้แต่เกิดขึ้นมากขึ้นทุกทีในแต่ละคำที่รับประทาน

‘ อร่อยจัง ‘